Usul usul azalıyordu sevgisi, kalbi soğuyordu...

Ayni masada,yanmana oturuyorduk,ellerinden tutuyordum...

Akıntıya kapılmış bir çiçek gibi bilmediğim,

bilmediği uzaklıklara doğru gidiyordu...

Öyle acı çekiyordu ki sevgisinin azalmasından...

Seni artık özlemiyorum,eskisi gibi içimi acıtmıyorsun,

bu benim için ne büyük acı biliyormuşsun,

derken sesi titriyordu.

Dalından kopmuş bir çiçek gibi

unutuluş denizinde usul usul sürükleniyordu...

Sevgimiz yurtsuz kalmıştı simdi...

Can çekişen bir hastayı ölümüne hazırlar gibi,

nefesimi tutmuş saçını okşuyordum durmadan...

Sevgisi,yaralanmış çocukluğumuzu ve dünyayı değiştirmeye yetmemişti.

Hayal kanatları yanmış sevgisini öksüz kalan sevgime kattım.

Sevgisi biterken gözlerime son bir kere baktı.

İnanmıştı çektiğim ıstıraba...

Son anda sarıldı bana:

Hadi,sen de benimle gel,birlikte karışalım kayboluşa, dedi.

"Yapamam" dedim, "istesem de yapamam".

Bu sevginin ömrünü beklemeliyim...

Bu sevginin beni götürdüğü yere kadar gitmeliyim...

İçimde sırrın, kimseye benzemezliğin sızısı,

yarım kalan yolculuğun aşk yüzlü çocuğu var...

Sevgisi soğurken son tesellisi,son kıskançlığı, son

umudu bu olmuştu...

Cezmi Ersöz