Önce dünyama sesin girdi özlemli, kısık
Bir mutluluk muştusu gibi ta uzaklardan
Çok sonrası öptüğüm o gül dudaklarından
Önce sesindi çağıran beni gür ve aydınlık

Önce küçük ellerin kondu avuçlarıma
Yolunu şaşırmış bir kus gibi, ürkek
Alıştım her şeyine, her yerine giderek
Saplandın iğnelerce parmak uçlarıma

Önce bir akşamdı gelen seninle dopdolu
İnanılmaz, doyulmaz, anlatılmaz, kanılmaz
Bir akşamdı sevgiden, apaydınlık, bembeyaz
Bir akşamdı, alev alev istekli, duygulu

Her şey gerçekti, öylesine güzel, yalansız
Ağladım sensiz gecen ve geçecek günlere
Sende olumsuzluğun çağrısını duydum önce
Sonra tutuşup, yandım ben, sevdalandım apansız.

Ümit Yaşar Oğuzcan